قالَ الاْمامُ حسين بن علي (عَلَيْهِ السلام) : إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ التُّجارِ، وَ إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ الْعَبْيدِ، وَ إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبادَةٌ الْأحْرارِ، وَ هِيَ أفْضَلُ الْعِبادَةِ (تحف العقول: ص 177، بحارالأنوار: ج 75، ص 117، ح 5.) حضرت امام حسين (عليه السلام) مي فرمايند: همانا عدّه اى خداوند متعال را به جهت طمع و آرزوى بهشت عبادت مى كنند كه آن يك معامله و تجارت خواهد بود و عدّه اى ديگر از روى ترس خداوند را عبادت و ستايش مى كنند كه همانند عبادت و اطاعت نوكر از ارباب باشد و طائفه اى هم به عنوان شكر و سپاس از روى معرفت، خداوند متعال را عبادت و ستايش مى نمايند; و اين نوع، عبادت آزادگان است كه بهترين عبادات مى باشد.

  • 11
  • 839
  • 43947
  • 116694
  • بازدید روز :
  • بازدید ماه :
  • بازدید سال :
  • بازدید کل :
  • پنج شنبه 23 آذر 1396
    Thu, December 14 2017
امام حسن مجتبی(ع): بدانيد كه‌ خدا شما را بيهوده‌ نيافريده‌ و سر خود رها نكرده‌، مدت‌ عمر شما را معين‌ كرده‌، و روزى‌ شما را ميانتان‌ قسمت‌ كرده‌، تا هر خردمندى‌ اندازه‌ خود را بداند و بفهمد كه‌ هر چه‌ برايش‌ مقدر است‌ به‌ او مى‌رسد، و هر چه‌ از او نيست‌ به‌ او نخواهد رسيد، خدا خرج‌ دنياى‌ شما را كفايت‌ كرده‌ و شما را براى‌ پرستش‌ فراغت‌ بخشيده‌ و به‌ شكرگزارى‌ تشويق‌ كرده‌، و ذكر و نماز را بر شما واجب‌ كرده‌ و تقوى‌ را به‌ شما سفارش‌ كرده‌، و آن‌ را نهايت‌ رضايت‌مندى‌ خود مقرر ساخته‌. (تحف‌ العقول‌، ص‌ 234)

فهرست اصلی

 
 
 
   

به خورشید و گسترش نور آن سوگند، ( 1 )

و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید، ( 2 )

و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد، ( 3 )

و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند، ( 4 )

و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده، ( 5 )

و به زمین و کسی که آن را گسترانیده، ( 6 )

و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته، ( 7 )

سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است، ( 8 )

که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده؛ ( 9 )

و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است! ( 10 )

قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند، ( 11 )

آنگاه که شقی‌ترین آنها بپاخاست، ( 12 )

و فرستاده الهی [= صالح‌] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!» ( 13 )

ولی آنها او را تکذیب و ناقه را پی کردند (و به هلاکت رساندند)؛ از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد! ( 14 )

و او هرگز از فرجام این کار [= مجازات ستمگران‌] بیم ندارد! ( 15 )

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا( 1 )

وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا( 2 )

وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا( 3 )

وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا( 4 )

وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا( 5 )

وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا( 6 )

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا( 7 )

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا( 8 )

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا( 9 )

وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا( 10 )

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا( 11 )

إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا( 12 )

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا( 13 )

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا( 14 )

وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا( 15 )